Ouderen en Wing Chun
Ben ik te oud om weer Wing Chun te beginnen
Ben ik te oud om weer aan Wing Chun te beginnen vroeg ik me op 60 jarige leeftijd af, toen de eerste leeftijds gerelateerde gezondheidsproblemen zich aandienden. Ik heb altijd van vechtsporten gehouden. Mijn eerste trainingen waren in het Pukulan een Indonesische stijl die in Breda onderwezen werd door wijlen Pak Flohr, een onbetwiste autoriteit wat betreft Pentjak Silat. Belangrijk was het lopen tijdens het gevecht volgens een bepaald patroon, waarbij je voortdurend uit de krachtlijn van je tegenstander stapte om in een voordeligere positie te komen. Het patroon had hij afgeplakt op zijn kleine zolder, waar je alleen op uitnodiging mocht komen.
Na mijn verhuizing naar Leiden ben ik in den Haag bij wijlen
Rob Vogel senior met het Wing Chun in aanraking gekomen. Toen nog gegeven volgens de methode Wang Kiu. Ik heb daar 4 jaar getraind van 1982-1986. Mijn werk met steeds wisselende diensten maakten het steeds moeilijker om trainingen vol te houden, dus uiteindelijk met spijt gestopt.
Op mijn 60e kon ik weer regelmatig werken en wilde ik de oude hobby weer oppakken. In eerste instantie bij de Wing Chun federatie omdat die de lijn met Wang Kiu volgden en dat was tenslotte mijn basis. Toch miste ik het lopen in het gevecht waarbij de aanvalslijn ontweken wordt, hetgeen volgens mijn eerste leraar essentieel is om een gevecht te winnen.
Zoektochten op internet brachten me ten slotte bij het Wing Chun volgens de methode Wong Shun Leung. Inmiddels ben ik 69 en train al weer enkele jaren bij Silvano Bonafé.
Prettig bij hem vind ik dat de lessen puur om het Wing Chun gaan, geen uitputtende conditietrainingen vooraf, die ik gezien mijn leeftijd toch niet zou kunnen volmaken. Desondanks denk ik (en ik hoop dat Silvano het met me eens is) dat ik toch aanmerkelijke vordering maak. Ik geloof dat ik een verrassend lastige bejaarde zal zijn voor diegene die mij op straat in de problemen wil brengen.
Jan Egbert.
Wat ik veelal meegemaakt heb, is dat mensen mij bellen en vragen of ze niet te oud zijn. Vaak zijn die mensen 50+ (Ik ben zelf nu 51).
Het mooie van Wing Chun is dat je op oudere leeftijd ook makkelijk Wing Chun kan leren. Wij doen niet aan conditie training en het Wing Chun trainen is niet zo zwaar als boksen bijvoorbeeld. Daarnaast doen we niet aan hoge trappen en daarom hoef je niet per se lenig te zijn.
Jonge mensen leren uiteraard veel sneller, maar hebben meestal niet de drijf om continu elke week te trainen. De generatie van tegenwoordig wil graag kant en klare maaltijden, het moet snel en direct resultaat hebben.
Je kunt je ook afvragen: wat is de waarde als je iets zomaar krijgt? Je moet juist hard werken om iets te bereiken, en dan heeft het waarde. Dingen die gratis of makkelijk te krijgen zijn hebben geen waarde. Je moet gewoon hard werken om iets te bereiken. “Kung Fu” betekent dan ook “hard werken”.
De wat oudere mensen weten dit veel beter. Ze hebben nog wat we noemen de ouderwetse instelling. Zij weten dat het gewoon tijd kost en nemen er ook de tijd voor.
Ik ervaar dat de wat oudere mensen juist veel fanatieker zijn. Ze moeten er ook meer voor doen om goed te worden.
Jan Egbert is een mooi voorbeeld van één van mijn oudere leerlingen (bijna 70) die zeker het afgelopen jaar erg vooruit gegaan is. Hadden we eerst een uur nodig om een complexe drill te doen, dit gaat nu in 5 tot 10 minuten al goed. Daarnaast is hij ook snel geworden met sparren.
Ik zie dit bij iedereen: als je maar wilt, dan worden mensen gewoon goed ongeacht de leeftijd.
Dit is uiteraard ook mijn doel: iedereen die bij mij traint moet gewoon leren vechten in een paar jaar tijd.
Oudere mensen kunnen daarom gemakkelijk nog beginnen op 60+ jarige leeftijd. Ik geef ook les aan vrouwen en die zie ik ook goed worden, dus het ligt niet aan leeftijd of geslacht.
Alles gaat om de juiste mindset, en dat is een keuze!
Video: Folkert, Jan en Silvano Spar video
Silvano Bonafé